Οι "γνωστοί-άγνωστοι"

Εφημερίδα "Καθημερινή"
Του Πάσχου Μανδραβέλη

Χρόνια τώρα, σχεδόν σε κάθε διαδήλωση παίζεται ένα γνωστό σενάριο. Κάποιοι -διακόσιοι, τριακόσιοι, χίλιοι; - αρχίζουν τον πετροπόλεμο με την αστυνομία και τις καταστροφές. Αυτοί κατά περίεργο τρόπο παρεισφρέουν στα μπλοκ των νομοταγών, με μια ιδιαίτερη προτίμηση στα μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ. Γίνονται συλλήψεις και ποτέ κανείς από τους συλληφθέντες δεν έχει σχέση με τα επεισόδια. Αυτό -κατά περίεργο επίσης τρόπο- το πιστοποιούν κάποιοι συνιστώντες τον ΣΥΡΙΖΑ.
Βγαίνουν οι συνήθεις ανακοινώσεις του στυλ «καταγγέλλουμε την αλόγιστη χρήση χημικών από την πλευρά της ΕΛ. ΑΣ. και τις απρόκλητες επιθέσεις εναντίον των μαθητικών και φοιτητικών μπλοκ που συμμετείχαν στην πορεία». Φτιάχνεται ένα κίνημα συμπαράστασης προς τους «αδίκως συλληφθέντες» και στην επόμενη διαδήλωση πάλι όλοι αναρωτιούνται «μα, δεν μπορούν να πιάσουν αυτούς τους 200 - 300 “γνωστούς-αγνώστους”;»...Μέχρι που έρχεται το κρεσέντο της επαναστατικής πάλης και καίγεται η Αθήνα. Τότε, όλοι ελεεινολογούν τους «γνωστούς-αγνώστους» · κάποιοι επειδή έχασαν το βιος τους και κάποιοι επειδή όπως λένε «αμαυρώνονται οι αγώνες τους».
Το άλλο στερεότυπο που ανακυκλώνεται κάθε φορά είναι ότι αυτά είναι «μεμονωμένα επεισόδια» που γίνονται από «ελάχιστους διαδηλωτές». Το πρώτο είναι ψέμα: επαναλαμβανόμενα επεισόδια δεν μπορεί να είναι «μεμονωμένα». Από την άλλη μεριά, ο μεγάλος όγκος πραγματικά διαδηλώνει ειρηνικά και υφίσταται τα αποτελέσματα της δράσης των «γνωστών-αγνώστων». Όμως, αρκούν είκοσι άτομα για να κάνουν κόλαση μια ειρηνική πορεία. Η αναλογία δεν παίζει κανένα ρόλο. Στο κάτω κάτω της γραφής, δεν σκοτώνουν κάθε μέρα οι αστυνομικοί μαθητές. Αρκεί ένας φόνος για να προβληματιστούμε.
Ο «γνωστός-άγνωστος» είναι μια από τις ιδεότυπες φιγούρες της μεταπολίτευσης, κάτι σαν τον «αυθαίρετο οικιστή» ή τον «εισφοροφυγά». Χρειάζεται εκεί έξω για να μην αλλάζει τίποτε. Είναι πάντα «αόρατος» για να έχουμε κάποιον να ελεεινολογούμε, είτε για την οικιστική καταστροφή είτε για τα χάλια των ταμείων είτε για τις καταστροφές στις διαδηλώσεις. Μόλις αποκτήσει πρόσωπο, μόλις δηλαδή κατηγορηθεί κάποιος, ανακλαστικά σχεδόν όλοι σπεύδουν να τον αθωώσουν: «αυτόν με το χαμόσπιτο βρήκαν;», «τι να σου κάνει ο μικρομεσαίος με τους πέντε εργαζόμενους;», «το παιδί απλώς περνούσε από τον τόπο του συμβάντος». Δεν ισχυρίζομαι ότι όλοι όσοι κατηγορούνται είναι ένοχοι, απλώς είναι εντυπωσιακή η πρεμούρα αθώωσης πριν από τη δίκη, σαν να μη θέλουμε ποτέ να αποκτήσει πρόσωπο η κάθε τύπου αυθαιρεσία.
Το άλλο στερεότυπο που ανακυκλώνεται έπειτα από κάθε διαδήλωση είναι τα κοινωνικά προβλήματα πίσω από τις ταραχές. Αυτά είναι υπαρκτά: η βία στους δρόμους είναι το σύμπτωμα των πολλαπλών ελλειμμάτων στην κοινωνία. Υπάρχουν παιδιά που δεν βλέπουν στον ήλιο μοίρα, υπάρχουν ελλείμματα παιδείας, υπάρχουν αδικίες στους εργασιακούς χώρους και αστυνομική αυθαιρεσία που δημιουργεί οργή. Αυτά είναι προβλήματα που η κοινωνία μας πρέπει να αντιμετωπίσει. Δεν μπορεί όμως να χρησιμοποιούνται ως δικαιολόγηση της ανομίας, διότι έτσι γίνεται διπλό το κακό· και οι διεκδικήσεις αμαυρώνονται και η παρανομία δικαιολογείται. Έστω υπογείως. Τα άγουρα μυαλά κάνουν περίεργους συνειρμούς που καταλήγουν σε όλο και πιο βίαιες πράξεις.

Ο Βούγιας απελευθέρωσε τα παιδιά του βουλευτή του Σύριζα, Τάσου Κουράκη

Από το ιστολόγιο Σπύρος1000

Μιλάμε για γαμω τις δημοκρατίες όμως.
Ο υφυπουργός προστασίας του πολίτη, ΔΙΕΤΑΞΕ να αφεθούν ελεύθερα τα παιδιά βουλευτή του σύριζα Τάσου Κουράκη τα οποία συνελήφθησαν από τις αστυνομικές αρχές για κατοχή μολότοφ!!!
Το συμβάν έπαιξε μόνο στον τηλεοπτικό σταθμό στάρ.
Ερωτώ λοιπόν...
Ο νόμος δεν είναι ίδιος για όλους?
Αν έπιαναν παιδιά βουλευτή του ΛΑ.Ο.Σ. θα υπήρχε η ίδια αντιμετώπιση?
Από πού κι ως πού ο Βουγιας αυτοαναγορεύεται εισαγγελέας και αφήνει ελεύθερους τέτοιους εγκληματίες?

Γιατί όλα τα τηλεοπτικά κανάλια έκαναν ένα τόσο σοβαρό θέμα "γαργάρα"?
Γιατί η δικαιοσύνη δεν επενέβη έτσι ώστε να ασκηθεί έρευνα, με ποιο δικαίωμα επενέβη ο υφυπουργός?
Η χαζή δικαιολογία που εδόθη ήταν η εξής:
<<Οι συλληφθέντες αφέθησαν ελεύθεροι για να μην υπάρξουν χειρότερα επεισόδια>>
Δηλαδή κ Βούγια αφήνετε ελεύθερους τους μπαχαλάκηδες επειδή φοβάστε τους ομοϊδεάτες τους?
Έφτασε η χώρα και η κοινωνία στο σημείο να φοβάται τους ταραξίες?
Έτσι θα κυβερνήσετε?Με αυτή την λογική?
Δηλαδή αν αύριο μεθαύριο μαζευτούν 2000 Αλβανοί έξω από τα δικαστήρια, υπερασπιζόμενοι συμπατριώτη τους για φόνο και βιασμό, θα τον αφήσετε ελεύθερο για να αποφύγετε τα χειρότερα?
Μπορεί μια δημοκρατία,ένα κράτος με θεσμούς, με νόμους, μέλος της ευρωπαϊκης ένωσης να φοβάται 500 ταραξίες?
Είναι δυνατόν να σκέφτεστε κατ'αυτόν τον τρόπο?

Έπρεπε ήδη να είχε ζητήσει την παραίτησή σας ο πρωθυπουργός κ. Βουγια.
Κάνατε μεγάλη πατάτα!!!!!!!

Στην Ακαδημία Αθηνών η πρόκληση της Δραγώνα ότι «Δεν είμαστε Έλληνες»!

Από το ιστολόγιο Ελλήνων Αφύπνιση

Δεν μπορεί να παραμένει Γραμματέας στο Υπουργείο Παιδείας λένε οι Ακαδημαϊκοί
Παρεμβαίνει η Ακαδημία Αθηνών για την προκλητική, ανιστόρητη, ύποπτη και εθνικά μειοδοτική στάση της ειδικής γραμματέως του Τομέα Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού και Εκπαίδευσης του υπουργείου Παιδείας Θάλειας Δραγώνα, μπροστά στις απόψεις και τις δοξασίες της οποίας ωχριά και η αλήστου μνήμης κ. Ρεπούση, που είχε αναστατώσει τη χώρα με το σχολικό βιβλίο της Ιστορίας το οποίο είχε επιμεληθεί και ανέφερε ότι οι Έλληνες κατά την Καταστροφή της Σμύρνης δεν σφαγιάστηκαν από τους Τούρκους αλλά πέθαναν από τον... συνωστισμό στην παραλία!
Η κ. Δραγώνα προχωράει ακόμα πιο πέρα! Στο απαράδεκτο βιβλίο της «Τι είναι η πατρίδα μας» αναφέρει, μεταξύ άλλων, τρομακτικά ανθελληνικές απόψεις, με αποκορύφωμα ότι «δεν είμαστε Έλληνες αλλά μας... έκαναν» και ότι είναι... ρατσιστικό να δηλώνουμε την ελληνική μας ταυτότητα!
Στο βιβλίο αυτό που είναι ένα... κήρυγμα μίσους ενάντια σε καθετί ελληνοπρεπές και ελληνικό, αναφέρεται ακόμα ότι η Επανάσταση του 1821 αποτελούσε «επεκτατική εθνική πολιτική» των Ελλήνων, των οποίων η εθνική ταυτότητα «ενισχύεται αποφασιστικά από την αποσιώπηση σημαντικών ιστορικών πληροφοριών σχετικά με το μεγαλείο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας»!Δεν γνωρίζουμε τι περισσότερο θα έγραφε ένας τούρκος ιστορικός ή κάποιος ανθέλληνας προπαγανδιστής, εκείνο που γνωρίζουμε όμως είναι ότι η κ. Θάλεια Δραγώνα, με προσωπική εντολή του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου, ορίσθηκε ειδική γραμματέας Ενιαίου Διοικητικού Τομέα Θεμάτων Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού και Εκπαίδευσης των Ελληνοπαίδων του υπουργείου Παιδείας! Δηλαδή μια κυρία που δεν θεωρεί ότι είναι Ελληνίδα, θεωρεί ρατσιστές τους Έλληνες και πιστεύει ότι ο νεοελληνικός πολιτισμός βασίσθηκε στον... τουρκικό πολιτισμό, διορίσθηκε σε μια νευραλγική θέση, η οποία έχει άμεση σχέση με την πορεία του Ελληνισμού, αφού θα έχει την ευθύνη για τον σχεδιασμό της εκπαιδευτικής πολιτικής που θα εφαρμοσθεί στα παιδιά μας! Δηλαδή αν η κ. Ρεπούση ήταν μια φορά επικίνδυνη, η κ. Δραγώνα είναι... δέκα φορές πιο επικίνδυνη, γιατί καθορίζει συνολικά τις δομές και τις αρχές της εκπαίδευσης που θα παρέχεται σε όλα τα ελληνικά σχολεία!
Αντί λοιπόν στη θέση αυτή να τοποθετηθεί ένας επιστήμονας με ξεκάθαρες απόψεις και θέσεις υπέρ της Ελλάδας, της ελληνικής φυλής και του ελληνικού πολιτισμού, γιατί είχε το βαρύ έργο να διαμορφώσει εν πολλοίς την εθνική συνείδηση των Ελληνόπαιδων της επόμενης γενιάς, τοποθετήθηκε μια κυρία που δηλώνει ότι δεν είναι Ελληνίδα, θεωρεί ρατσισμό του χειρίστου είδους το να λέμε ότι είμαστε Έλληνες και θαυμάζει την οθωμανική αυτοκρατορία και τον... τουρκικό πολιτισμό!
Κάποιες μικροαντιδράσεις για την κυρία αυτή είχαν σημειωθεί όταν ο Γ. Παπανδρέου την έβαλε σε εκλόγιμη θέση στο ψηφοδέλτιο
Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ και βρέθηκε στη Βουλή το διάστημα 2007-2009. Τώρα, μετά την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, τοποθετήθηκε σε ακόμα καλύτερη θέση: Έχει την ευθύνη του σχεδιασμού της εκπαίδευσης των παιδιών μας! Ένα άτομο, που υποστηρίζει ότι τα σχολικά βιβλία διδάσκουν τον... εθνικισμό!
Στην Ακαδημία Αθηνών τέθηκε το θέμα από γνωστό ακαδημαϊκό στην ολομέλειά της, στις 19 του μήνα, και ορισμένα μέλη της αγανάκτησαν με τα... ανδραγαθήματα της κ. Δραγώνα και ζητούν από την ηγεσία του ανώτατου πνευματικού ιδρύματος της χώρας να παρέμβει στην κυβέρνηση, ότι δεν μπορεί η κυρία Δραγώνα να παραμείνει στο υπουργείο Παιδείας που έχει την ευθύνη της διαπαιδαγώγησης των νέων μας.
Σύμφωνα με πληροφορίες, η συζήτηση που έγινε στην Ολομέλεια της Ακαδημίας ήταν έντονη, πρόκειται δε να υπάρξει συνέχεια σε επόμενη συνεδρίαση.

«Δεν είμαστε Έλληνες»
Η... δραστηριότητα της κ. Δραγώνα και τα ανθελληνικά «πιστεύω» της δεν είναι τωρινά. Εδώ και δέκα χρόνια πρωτοστατεί στον ονομαζόμενο «διεπιστημονικό διάλογο Ελλήνων και Τούρκων κοινωνικών επιστημόνων».
Καρπός της συνεργασίας αυτής είναι το βιβλίο «Ελλάδα και Τουρκία - Πολίτης και Έθνος - Κράτος» που εκδόθηκε υπό την αιγίδα του Πανεπιστημίου Μπογάτζιτσι της Κωνσταντινούπολης.
Ύστερα από αυτό όμως η κ. Δραγώνα συνέγραψε και το δικό της... αριστούργημα «Τι είναι η πατρίδα μας», μπροστά στο οποίο ωχριούν και συκοφαντικά κατά της χώρας μας βιβλία κορυφαίων συγγραφέων που διακρίνονται για τα ανθελληνικά τους αισθήματα!
Μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το βιβλίο, σας αναφέρουμε παρακάτω:

= «Είναι ρατσιστικό να δηλώνουμε ότι είμαστε Έλληνες», «Μας έκαναν Έλληνες, ενώ δεν ήμασταν».

=Η ελληνική εθνική ταυτότητα δεν υπήρχε πριν από τον 19ο αιώνα. Δημιουργήθηκε έξωθεν σε μια εποχή έντονου εθνικισμού, αποικιοκρατίας και επεκτατικού ιμπεριαλισμού.

=Όποιος αξιολογεί τους πολιτισμούς σε κατώτερους και ανώτερους είναι ρατσιστής και δεν το ξέρει!

=Εξίσου ρατσιστής είναι και όποιος αποσιωπά τη σημασία, την τεράστια δύναμη, την έκταση και το κύρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας! Επίσης, όποιος αρνείται τις τουρκικές επιρροές στον νεοελληνικό μας πολιτισμό και όποιος ισχυρίζεται ότι ο τουρκικός πολιτισμός έχει επιδράσει αρνητικά στους Έλληνες!

Βασικός άξονας της επιχειρηματολογίας της κ. Δραγώνα για την εκ βάθρων αλλαγή των σχολικών συγγραμμάτων είναι ότι διαμορφώνουν στους Έλληνες μαθητές μια «ψευδαισθητική και απατηλή ταυτότητα», προβάλλοντας το μεγαλείο του αρχαιοελληνικού πολιτισμού και τα ανδραγαθήματα των προγονών μας, ενώ αυτή η «στρατηγική παρέκκλισης» στηρίζεται στην «αποσιώπηση της σημασίας της τεράστιας δύναμης, της έκτασης και του κύρους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας»!

Επιστολή στον Πρόεδρο

Χαρακτηριστική είναι και η διαμαρτυρία του δρα Nicolas Kaloy, ο οποίος απέστειλε από τη Γενεύη της Ελβετίας, όπου διαμένει, προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια την εξής επιστολή:

«Κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας,
Από τη Γενεύη Ελβετίας απευθύνουμε το εξής ερώτημα προς εσάς, τον Πρώτον Έλληνα: Είναι δυνατόν η γυναίκα αυτή η οποία ομολογεί ότι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΔΑ, να είναι γενική γραμματέας της ΕΘΝΙΚΗΣ παιδείας και να παρέχει γνώσεις στα παιδιά μας; Είστε υπεύθυνος να μας απαντήσετε: Εάν δεν είμαστε Έλληνες, τι είμαστε; Εσείς και ο κ. πρωθυπουργός οφείλετε μίαν απάντηση εις την οποίαν θα δώσωμεν ευρείαν δημοσιότητα σε όλη την ομογένεια των «ΜΗ ΕΛΛΗΝΩΝ». Και κυρίως εις ΗΠΑ, Καναδά, Αυστραλία, Ευρώπη».

Εθνικισμός - διεθνισμός: εισαγόμενοι

Από την Καθημερινή

Ημερομηνία : 07-12-09

Εθνικισμός - διεθνισμός: εισαγόμενοι

Ο εθνικισμός ήταν τυπικό γέννημα και καύχημα του Διαφωτισμού. Σήμερα, στην Ελλάδα της ημιμάθειας και της σύγχυσης, όσοι καμώνονται τον διαφωτιστή και τον προοδευτικό έχουν τη λέξη «εθνικιστής» για βρισιά, για ταπεινωτική προσβολή.

Tου Χρήστου Γιανναρά

Οι Διαφωτιστές είχαν πιστέψει ότι μπορούσαν τη συνύπαρξη των ανθρώπων, τη συλλογικότητα, να τη βασίσουν όχι πια σε θρησκευτικά ιδεολογήματα, που στοίχισαν αίμα και φρίκη στην Ευρώπη, αλλά σε ορθολογικά εντοπισμένους παράγοντες συνοχής: κοινή καταγωγή, γλώσσα, Ιστορία, έθιμα. Δεν υποψιάστηκαν ποια συνοχή σχέσεων κοινωνίας ενδέχεται να εξασφαλίζει το σέβας του «ιερού», όταν δεν οριοθετείται ιδεολογικά το «ιερό» αλλά συνιστά κοινή «στάση» διαμορφωμένη από πείρα αιώνων: «Στάση» σεβασμού ή δέους για κάποιο «νόημα» της ύπαρξης και των υπαρκτών που λειτουργεί ως άξονας αναφοράς της ευθύνης - ελευθερίας του ανθρώπου και αιτιολογεί την ενεργητική του ετερότητα, επιτρέπει ελπίδα νίκης καταπάνω στο εφήμερο.

Πάντως, ο εθνικισμός του Διαφωτισμού αποδείχθηκε, όπως όλα τα ανθρώπινα, δίκοπος: αφορμή περισσότερων ελευθεριών για το άτομο και πρόξενος ακόμα περισσότερης φρίκης. Για μας τους Έλληνες ήταν και η χαριστική βολή για το ιστορικό μας τέλος: Μας οδήγησε στην ξιπασμένη παραίτηση από την αρχοντιά του κοσμοπολίτη, από τη συνείδηση προτεραιότητας του πολιτισμού, μας βύθισε στη μειονεξία και κακομοιριά του Βαλκάνιου επαρχιώτη, στην ανίατη καθυστέρηση. Όσες αντιστάσεις εμφανίστηκαν (Μακρυγιάννης, Ζαμπέλιος, Παπαδιαμάντης, Ιων Δραγούμης, η Γενιά του ’30) –εκδοχές για την ελληνικότητα ως ενεργό πρόταση «νοήματος», δηλαδή πολιτισμού δίχως εθνικά σύνορα– απέτυχαν ιστορικά, το αποδείχνει η θεσμική συγκρότηση και λειτουργία του ελλαδικού κράτους...Σήμερα πια εγχωρίως έχει αντιστραφεί ακόμα και η σημασία των λέξεων: Διαφωτιστής στην Ελλάδα θεωρείται ο διεθνιστής και ο εθνικισμός της ευρωπαϊκής Νεωτερικότητας λογαριάζεται οπισθοδρόμηση, αναχρονισμός. Αυτό μάλλον οφείλεται στην παγκόσμια αποκλειστικότητα που έχουν οι Ελλαδίτες να παντρεύουν τα αντιφατικά και ασυμβίβαστα: τον Διαφωτισμό με τον Μαρξισμό. Να βλέπουν τη συλλογικόητα μόνο σαν διαφοροποίηση τάξεων και πάλη των τάξεων, τον πολιτισμό σαν «εποικοδόμημα» στη «βάση» των παραγωγικών και ανταλλακτικών σχέσεων.

Ο,τι ξεφεύγει από το μανιχαϊστικό δίπολο εθνικισμού και ιστορικο-υλιστικού διεθνισμού, η εμμονή στην ελληνικότητα ως κοσμοπολίτικη πρόταση πολιτισμού (πρόταση τρόπου και νοήματος του βίου: κοινής ιεαράρχησης αναγκών) ταξινομείται αμέσως προκρούστεια στο απεχθέστερο είδος εθνικισμού: Σημαίνει σκοταδισμό, αναχρονισμό, οπισθοδρόμηση, αντίδραση στην πρόοδο, συγγένεια ιδεολογική με τον Εθνικοσοσιαλισμό και δι’ αυτού με τον Φασισμό. Οι δογματικοί παλαιοημερολογίτες του Περισσού, θαυμαστές του τείχους που χώριζε στο Βερολίνο τον «παράδεισο» του ολοκληρωτισμού από την «κόλαση» του φιλελευθερισμού, συγκαταλέγονται στις «προοδευτικές δυνάμεις», ενώ η Γενιά του ’30 (ο Ζήσιμος Λορεντζάτος, λ.χ., για την «Αυγή») είναι αποφώλιος εθνικιστής με όλα τα σχετλιαστικά ομόσημα.

Γι’ αυτό και δεν παράγεται πια πολιτική στην Ελλάδα, μόνο αναμασήματα μεταπρατικής κενολογίας για διαιώνιση της τεταρτοκοσμικής καφρίλας. Δεν τολμάει πολιτικός λόγος να ζητήσει λ.χ. περισσότερα Αρχαία Ελληνικά στο σχολειό, Αρχαία Ελληνικά από το Δημοτικό, αφού η στέρεα δομή τους επιτρέπει να διδάσκεται η γλώσσα ως λογική συνεπιφέροντας και τη διδασκαλία των μαθηματικών ως γλώσσας – θα χλευαστεί αμέσως η πρόταση σαν «εθνικισμός». Δεν νοιάζονται τα μαρξιστοδιαφωτιστικά υβρίδια για καλλιέργεια της σκέψης και της κρίσης, μάχονται φαντάσματα. Ετσι, είτε η Ν.Δ. κυβερνάει είτε το ΠΑΣΟΚ, η παιδεία στην Ελλάδα είναι στεγανά απολιτική, πειθαρχημένη στον στόχο να ετοιμάζει πειθήνιους οπαδούς για τα κομματικά ποιμνιοστάσια, όχι υπεύθυνους πολίτες.

Απολιτικός είναι και ο συνδικαλισμός στην Ελλάδα, δουλεύει αποκλειστικά για τις κομματικές μαφίες και το χρυσοπληρωμένο κηφηναρειό των εργατοπατέρων, πάντα στραγγαλίζοντας τη ζωή στην απολυτοποίηση της οικονομικής δοσοληψίας. Ο πολιτικός λόγος που θα θύμιζε πανάρχαιους εθισμούς των Ελλήνων στην προτεραιότητα της δημιουργίας και όχι του εκβιαστικού επισιτισμού, θα απαιτούσε τη συμμετοχική δημιουργικότητα ως όρο της μισθωτής εργασίας, ένας τέτοιος λόγος θα στιγματιζόταν «εθνικιστικός» για να εξοντωθεί καίρια.

Δεν τολμάει ο Μακεδόνας να υπερασπίσει την ελληνικότητα του ονόματος της Μακεδονίας, ο Θρακιώτης να υπερασπίσει τη γη του, ο Καστελοριζιός την ελληνικότητα του αρχιπελάγους. Θα απειληθούν και αυτοί με κατάταξη στους «εθνικιστές». Αδύνατο να συζητηθούν στη σημερινή Ελλάδα όροι αξιοπρέπειας στην άσκηση εξωτερικής πολιτικής, όροι στρατηγικής σωφροσύνης στην οργάνωση της άμυνας, προϋποθέσεις αυτοπροστασίας του πολίτη από τη χυδαιότητα του χαμηλής στάθμης τουρισμού, απαιτήσεις προστασίας της γλώσσας από τη βάναυση αγραμματοσύνη, και χίλια ανάλογα, χωρίς να κυριαρχήσουν οι χαρακτηρισμοί ή οι υπόνοιες για «εθνικισμό», «σοβινισμό», «ακροδεξιά σύνδρομα». Στην Ελλάδα δεν παράγεται πια πολιτική, γιατί είναι τυραννικά κυρίαρχος ο μονόδρομος της αλογίας των κλισέ, η συμπλεγματική παράνοια των δογματισμών.

Ούτε και μπορεί άλλος να μας υποκαταστήσει τους Ελληνες στις ευθύνες μας – όπως μας έχουν θέσει υπό ταπεινωτική επιτροπεία στα οικονομικά οι Ευρωπαίοι, έτσι κάποιοι διεθνείς οργανισμοί να επιτροπεύουν τη διαχείριση της πολιτιστικής μας παράδοσης που είναι πανανθρώπινο θησαύρισμα, όχι μόνο δικό μας. Θα ήταν απαραίτητο, αλλά δεν γίνεται. Δεν μπορεί άλλος να μας υποκαταστήσει στη διάσωση ζωντανής συνέχειας της ελληνικής γλώσσας, στην ανάγκη προτεραιότητας του κοινωνείν, προτεραιότητας της μεταφυσικής αναζήτησης, όχι του θρησκευτικού ατομοκεντρισμού. Κάποια διεθνής επιτροπεία θα μπορούσε να είχε αποσοβήσει τη νεοπλουτίστικη βλαχαδερή βλασφημία του Μουσείου που υψώσαμε απέναντι από τον ιερό βράχο της Αρκόπολης ή τις βάναυσες επεμβάσεις στο Κούριον της Κύπρου. Αλλά στην αλλοτρίωση των ουσιωδών θα παραμείνουμε αυτόχειρες.

Ούτε τον Διαφωτισμό αφομοιώσαμε ούτε την ελληνικότητα διασώσαμε. Θωρακισμένοι με τον φανατισμό της αλογίας αντιμαχόμαστε ψευδαισθήσεις.

Ο φασισμός των "προοδευτικών"

Όταν μια μικρή μειοψηφία, που αποτελεί δεν αποτελεί το 0,5% του Ελληνικού λαού σπάει, καταστρέφει και καίει την περιουσία απλών πολιτών κι όχι την περιουσία αυτών που ευθύνονται για όσα δεν τους αρέσουν, τότε μιλάμε για φασισμό. Ειδικά όταν ο θάνατος ενός παιδιού γίνεται η αφορμή για όλα αυτά, τότε πλέον μιλάμε ΚΑΙ για ασέλγεια στο άψυχο σώμα του παιδιού...

Όλο αυτό το σκηνικό της εκμετάλλευσης ενός θύματος θυμίζει τις σκέψεις τμήματος της Αριστεράς για πρόταση προς την Κ. Κούνεβα να κατέβει ως υποψήφια ευρωβουλευτής ελάχιστες μέρες μόλις μετά το συμβάν κι ενώ η γυναίκα υπέφερε ακόμη στο κρεββάτι του νοσοκομείου. Είναι, φαίνεται, διακαής πόθος της Αριστεράς η "κατασκευή" θυμάτων και η "εκμετάλλευσή" τους μόνο, βέβαια, συγκεκριμένων ομάδων της κοινωνίας. Γιατί και το αστυνομικό σώμα και η αεροπορία είχαν θύματα, αλλά κανένας Τσίπρας δεν έκανε δηλώσεις συμπαράστασης. Αυτοί, βλέπετε, δεν συμβάλλουν στην πρόοδο αλλά είναι δυνάμεις συντήρησης, καθώς υπερασπίζονται την Πατρίδα τους ή προστατεύουν τον απλό πολίτη, πράγμα διόλου "προοδευτικό".

Η κατάσταση της σύγχρονης Ελλάδας είναι απογοητευτική. Η βλακεία κι η υποκρισία περισσεύουν και κανείς δεν αντιδρά. Οι ελάχιστες μειοψηφίες αναστατώνουν τις ζωές μας και καθόμαστε. Τα δημόσια σχολεία και τα Πανεπιστήμια έχουν απαξιωθεί πλήρως με τις καταλήψεις και τις απεργίες, προς όφελος των ιδιωτικών και των Ιδρυμάτων του εξωτερικού, όταν ταυτόχρονα όλοι οι "έχοντες και κατέχοντες" (μεταξύ αυτών οι περισσότεροι Αριστεροί πολιτικοί) τα αποφεύγουν, στέλνοντας τα τέκνα τους στα καλύτερα των ιδιωτικών και του εξωτερικού. Ανησυχώ -και ταυτόχρονα ελπίζω- για τη στιγμή της εξέγερσης όλων ημών των υπολοίπων ενάντια σε αυτά τα χάλια...

Παρακολουθήστε το διαφωτιστικό βίντεο για την επέτειο του θανάτου του μαθητή...

Η επιστροφή των Ελλήνων.

Συντάκτης: Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη, Δικηγόρου, προέδρου του Δ.Σ. του Δικτύου 21.
Ημερομηνία καταχώρησης: 3η Δεκεμβρίου 2009
Πηγή: Δίκτυο 21

Ζήσαμε πολλά χρόνια με μια παρασιτική «αριστοκρατία», τους φορείς του ιού της «πολιτικής ορθότητας». Ψηφίσαμε κάποτε κάποιον κι έπρεπε μετά να υποστούμε την γυναίκα του, τα παιδιά του, την γκόμενα του, τα βαφτιστήρια του κι όλο το κηφηναριό που έσερνε πίσω του. Είχε γίνει σχεδόν αυτονόητο: ο Λαλάκης και η Μπέμπα, μετά τις σπουδές τους κι αφού διορίστηκαν σε κάτι θυγατρικές με ρουσφέτι που ζήτησε ο ντάντυ από τον ΑΝΤΙΠΑΛΟ (Γρηγόρης Μπιθικώτσης: «όλοι στην ίδια σκάφη πλένουμε τα ρούχα μας») με μισθό 5-6.000 Ευρώ, θεωρούσαν αυτονόητο ότι θα πάρουν το χρίσμα της διαδοχής στην βαρωνεία του μπαμπά, της μαμάς κλπ. Πως πολιτευόταν αυτή η τριτοκοσμική αριστοκρατία, αντάξια της Παραγουάης και των νησιών Κομόρες;
Κατ’ αρχήν δεν έκαναν πολιτική. Έκαναν «πολιτική επικοινωνία». Τι είναι αυτό; Ένα είδος μάρκετινγκ, όπου πουλάς τον εαυτό σου. Το μυστικό είναι να λες φλατ μαλακίες, προσπαθώντας να είσαι ευχάριστος σε όσο περισσότερους. Μετά αυτοί οι λούμπεν κι εύκαμπτοι «αριστοκράτες», προσπαθούσαν να συντονίζονται με αυτά που ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ότι θέλουν οι ντόπιοι μεγαλομπεταντήδες, καναλάρχες και προμηθευτές, οι Αμερικανοί και ενίοτε οι Τούρκοι. Συχνά οι Αμερικανοί δεν έχουν ιδέα αλλά όταν κάποιοι τους προσφέρουν την Πατρίδα μας στο πιάτο, κορόϊδα είναι να πουν όχι; Εννοώ ότι παρά την αγάπη του Έλληνα στις συνωμοσιολογικές εξηγήσεις, συνήθως δεν πρόκειται για πράκτορες, απλά για ψοφοδεείς ηλίθιους. Η μόδα δε στην παράταξη ήταν να είσαι δεξιός κατ’ όνομα, να ‘χεις πάρει μια γεύση από «Ρήγα Φερραίο» στα μικράτα σου και να το παίζεις σώφρων, αντιεθνικιστής, αντιρατσιστής κλπ...ν ολίγοις ένα είδος νεοφιλελεύθερου συνασπιστή. Αυτό απαραιτήτως πήγαινε πακέτο με την ΕΝΟΧΗ, την ΕΝΟΧΗ να είσαι και να δηλώνεις δεξιός. Έπρεπε να ντρέπεσαι γι’ αυτό. Εκτός λοιπόν από την ανά τον κόσμο Κεντροδεξιά και Ακροδεξιά, εμείς αποκτήσαμε την διεθνή πατέντα της Ενοχικής Δεξιάς. Βέβαια αυτό έγινε μόνο στην Ελλάδα. Γιατί εδώ με γκραμσικό τρόπο όλα τα ανακυκλωμένα γκρουπούσκουλα επέδραμαν στην Ενημέρωση, στον Πολιτισμό και στην Παιδεία, με στόχο την αλλαγή της κυρίαρχης εθνικής ιδεολογίας. Κάθε «δεξιός» Υπουργός Παιδείας θεωρούσε αυτονόητο να στελεχώνει το Υπουργείο με την γλίτσα της αριστερίστικης ψευτοδιανόησης, συνήθως Συνασπιστές και ανακυκλωμένους αριστεριστές, για τους οποίους, να σημειωθεί για την Ιστορία, το Κ.Κ.Ε. είχε και έχει δίκιο. Οι επιστρατευμένοι αγρότες και εργάτες του Εθνικού Στρατού, προλετάριοι κι αυτοί, εμπόδισαν την χώρα να γίνει Αλβανία («ευτυχώς που χάσαμε, σύντροφοι») και το εμπόδισαν πολεμώντας γενναία, τουλάχιστον όσο γενναία και οι απελπισμένοι αντίπαλοι τους. Μετά, οι επίγονοι των ηττημένων, εδώ, μόνο εδώ απ’ όλη την Ευρώπη, κυριάρχησαν ως αλληλοπροωθούμενη μαφία. Ακόμη όμως η ελληνική ψυχή αντιστέκεται. Παρά το γάνωμα του μυαλού του Λαού από την κατάπτυστη «ενημέρωση» και την αφελληνισμένη παιδεία, στην συντριπτική πλειοψηφία τους οι Έλληνες έχουν μια φυσική, ενστικτώδη αντίδραση στην επεκτατικότητα κεμαλικών και ισλαμοφασιστών, αρνούνται το επαίσχυντο Σχέδιο Ανάν, δεν θέλουν συμβιβασμό με τους επιγόνους των συνεργατών των ναζί ψευτομακεδόνων, δεν θέλουν 1.000.000 μουσουλμάνους στην Πατρίδα και θέλουν Εθνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία και Ισονομία. Ο μέσος Έλληνας είναι Πατριώτης κι αυτό δεν άλλαξε.
Η κοινωνική ευαισθησία δεν είναι πατέντα καταχωρημένη στο Υπουργείο Εμπορίου υπέρ της Αριστεράς και του ΠΑΣΟΚ. Επί του «σοσιαλιστή» Σημίτη οι εργασιακές σχέσεις κατρακύλησαν στην «απασχολησιμότητα», το 8ωρο στον ιδιωτικό τομέα πήγε περίπατο και στην πρώτη δεκαετία του 21ου Αιώνα οι εργαζόμενοι βρίσκονται να ξαναδιεκδικούν αυτά που διεκδικούσαν τον 19ο Αιώνα στα Σφαγεία του Σικάγου! Μην πω ιστορικά ποια ήταν η ιστορική περίοδος της αυστηρότερης εφαρμογής της εργατικής νομοθεσίας, ποιος έφτιαξε το Ι.Κ.Α. και επέβαλε το 8ωρο γιατί μπορεί να βγάλει σπυράκια το κρινένιο μάγουλο κανενός νεοφιλελεύθερου.
Η σύγχρονη λαϊκή Κεντροδεξιά έχει ρίζες στον Ιωάννη Καποδίστρια και στην Ελευθέριο Βενιζέλο, στον Ίωνα Δραγούμη, στον Γεώργιο Παπανδρέου που κράτησε ψηλά την σημαία στην Μέση Ανατολή και είχε το θάρρος να αντισταθεί στον Άγριο Δεκέμβρη. Η σύγχρονη λαϊκή Κεντροδεξιά έχει ρίζες στις κυβερνήσεις του Κέντρου που έφεραν νικηφόρα σε πέρας τον Εμφύλιο Πόλεμο και απέτρεψαν την τριτοκοσμική καταβαράθρωση της Πατρίδας. Η σύγχρονη λαϊκή Κεντροδεξιά έχει ρίζες στον αγώνα του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού και στον ενωτικό αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α., το μοναδικό αντιαποικιακό κίνημα στην Ευρώπη μετά το έπος των Ιρλανδών πατριωτών. Η σύγχρονη πολύ μεγάλη Κεντροδεξιά έχει ρίζες στον Κωνσταντίνο Καραμανλή που σε μια κρίσιμη στιγμή επέλεξε κι επέβαλε με το τεράστιο κύρος του τον ευρωπαϊκό δρόμο για την Ελλάδα, όταν διάφοροι, που ακόμη περιφέρονται κι έφτασαν ως και υπουργοί του ΠΑ.ΣΟ.Κ., έγραφαν για το «υπόδειγμα αυτάρκειας της Αλβανίας του Ενβέρ Χότζα» κι αντιστρατεύονταν την ένταξη στην Ε.Ο.Κ. προκρίνοντας τον δρόμο της Λιβύης, του Τόγκο, του Εκουαδόρ και λοιπών δημοκρατικών κι ανεπτυγμένων παραδείσων. Η σύγχρονη λαϊκή Κεντροδεξιά αγκαλιάζει το 70% του Λαού, άσχετα από το τι ψηφίζουν, από τους καθαρόαιμους εθνικιστές ως την καρδιά του ΠΑ.ΣΟ.Κ. κι αγγίζει ακόμη και πολλούς ανθρώπους που προέρχονται από την παραδοσιακή Αριστερά.
Στην Ελλάδα δεν είχαμε ποτέ παράδοση αδίστακτης πλουτοκρατικής και ταξικής δεξιάς, γιατί απλούστατα δεν είχαμε αστική τάξη, όπως στην Δύση. Στην Ελλάδα οι ικανοί άνθρωποι, με όλα τα προβλήματα, μπορούσαν να ανεβούν την κοινωνική σκάλα. Ο φορέας της εθνικής ιδεολογίας ήταν και είναι οι μεγάλες μάζες των απλών ανθρώπων και ο φύσει περιπαικτικός και με χιούμορ Έλληνας, με την λαϊκή ψυχή, αναγνωρίζει τους γενναίους και τους ακολουθεί και αισθάνεται απέχθεια για την «αριστοκρατία» των μεγαλομεσαζόντων, των τζακιών που από την Κολοπετινίτσα παριστάνουν τώρα στο κλεινόν άστυ τους Ρότσιλντ με τα τσαρούχια και τους Κέννεντυ του DA CAPO, χωρίς τα φράγκα των Ρότσιλντ και χωρίς το πολιτικό βάρος των Κέννεντυ. Κατά βάση πρόκειται για ψιλοπαλιανθρωπάκους που κατσικώθηκαν στον σβέρκο του λαού και που έφτασε πια η ώρα τους. Η εποχή της οδοντόκρεμας τελείωσε.
Συγχωρείστε μου την βλασφημία αλλά εν αρχή ήν ο Λόγος, ο Πολιτικός Λόγος. Ωραία, την φωτίσατε, την στήσατε, διαλέξατε τα χρώματα σταρούχα, καρφώσατε με ταβανόπροκες το χαμόγελο αλλά τελικά ο Λαός, ο Κυρίαρχος Λαός θύμισε σε όλους ότι η μεγαλύτερη αρετή στην πολιτική είναι να πιστεύεις αυτά που λες. Ο Λαός αναγνώρισε τον Πρόμαχο, αυτόν που βγήκε μπροστά απ’ όλους πάνοπλος, κάρφωσε την σημαία του στη γη και ζήτησε από τους απλούς ανθρώπους να συνταχθούν γύρω της. Ενέπνευσε Φόβο στους Δυνατούς, γι’ αυτό το μίσος και ο βρώμικος πόλεμος, έδωσε Σκοπό στον Λαό, γι’ αυτό γέροι 80 χρονών και δεκαοχτάρηδες περίμεναν δυο ώρες υπομονετικά να ψηφίσουν όταν έπεσε το κωλοσύστημα κι έλεγαν ειρωνικά «φαίνεται, είναι SIEMENS» και γι’ αυτό πήρε την Ηγεσία κόντρα στους ζαλισμένους κομματάρχες, που έγλειψαν το δάχτυλο τους, το σήκωσαν ψηλά να δουν κατά που φυσάει ο άνεμος και πήγαν κατά κει, οι καημένοι.
Η εποχή της «πολιτικής ορθότητας» τελειώνει. Οι Έλληνες επέστρεψαν.

Ένα μεγάλο "μπράβο" στην ΟΛΜΕ "μας"

Με ένα "λιτό" (sic) κείμενο και με επιχειρηματολογία μαθητή Δημοτικού η ΟΛΜΕ, επικαλούμενη τον Βολταίρο (ξανά sic), σπεύδει να υποστηρίξει το indymedia με επιχείρημα την "ελεύθερη έκφραση όλων των ιδεών". Για όσους δεν γνωρίζουν, το indymedia, διαδικτυακό στέκι των "αναρχικών" (κατά άλλους χρηματοδοτούμενο από τον Σόρος) κατηγορήθηκε για σειρά ποινικά κολάσιμων αναρτήσεων με αποτέλεσμα να ασκηθεί ποινική δίωξη στον Πρύτανη του ΕΜΠ, διότι ο εξυπηρετητής του φιλοξενούσε και μάλιστα δωρεάν τη συγκεκριμένη ιστοσελίδα.

Ρωτάμε λοιπόν το Προεδρείο της ΟΛΜΕ: Ελεύθερη έκφραση ιδεών είναι η ύβρις νεκρών; Ελεύθερη έκφραση είναι η στοχοποίηση ανθρώπων ή η πρόσκληση για συμμετοχή σε αξιόποινες πράξεις; ΕΛΕΟΣ ΠΙΑ ΜΕ ΤΗ ΒΛΑΚΕΙΑ! ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΤΑΙ ΑΛΛΟ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΧΩΡΑ. ΝΤΡΟΠΗ ΣΤΗΝ ΟΛΜΕ ΚΑΙ ΣΤΟ ΔΣ ΠΟΥ ΕΚΔΙΔΕΙ ΤΕΤΟΙΑ ΨΗΦΙΣΜΑΤΑ. ΕΧΕΙ ΣΟΒΑΡΟΤΕΡΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ, ΚΥΡΙΟΙ, ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ. Και φυσικά όλα αυτά μας κάνουν να αναρωτιόμαστε κατά πόσο απολαμβάνει την ελευθερία της έκφρασης ο ίδιος ο Πρόεδρος κ. Πεππές (της ΔΑΚΕ, μάλιστα) ή εάν είναι "όμηρος" ανίερων συμμαχιών αναρχο-αριστερών αποχρώσεων (και δεν αναφέρομαι στην ΕΣΑΚ του ΚΚΕ) εντός του ΔΣ.

Ρίξτε μια ματιά, κάτω από το ψήφισμα βρίσκονται ενδεικτικές αναρτήσεις του indymedia για να καταλάβετε για ποια "ελευθερία έκφρασης ιδεών" μιλάμε.


indyEMP