Σχολική αξιολόγηση και κοινωνική προέλευση

Ο Δείμος του Πολίτη έγραψε. Αυτά που έγραψε σηκώνουν πολύ συζήτηση δεν παύουν, όμως, να είναι ενδιαφέροντα.

Πολύς λόγος γίνεται καθημερινά στα σχολεία μας για τη βαθμολογία, η οποία έχει οδηγήσει τους μαθητές στον αυτοσκοπό του μεγάλου βαθμού ξεχνώντας ότι απλά πρόκειται για μία ένδειξη προόδου με βάση τα κριτήρια που θέτουμε στο σχολείο μας. Η άνιση όμως σχολική επίδοση δεν οφείλεται στις ατομικές διαφορές ικανοτήτων, αλλά στην κοινωνική προέλευση. Η άνιση επίδοση επιβιώνει σε όλο τον κόσμο και μετά την άρση των οικονομικών και κοινωνικών εμποδίων. Η αξιολόγηση αναπαράγει την ταξική διαστρωμάτωση.

Στο παρακάτω post γίνεται μία παρουσίαση των βασικών στοιχείων της Κοινωνιολογίας της Εκπαίδευσης με αναφορές τόσο σε προηγούμενες έρευνες όσο και σε στοιχεία από άλλες χώρες και την Ελλάδα για την ανισότητα της σχολικής επίδοσης και την εισαγωγή στην Ανώτατη Εκπαίδευση. Ορισμένα στοιχεία ίσως φανούν αιρετικά. Συχνά η προσωπική άποψη του γράφοντος εμπεριέχεται στις απόψεις άλλων, ενώ άλλοτε γίνεται κριτική μέσα στο ίδιο το κείμενο.

Έκθεση Κόουλμαν (Η.Π.Α.)...Έκθεση Κόουλμαν (Η.Π.Α.)

Πρόκειται για μία μεγάλη έρευνα σε όλη τη χώρα με χιλιάδες στοιχεία προς σύγκριση και ανάλυση. Τέτοια στοιχεία ήταν αποτέλεσαν το είδος του σχολείου, η χωρητικότητα του, η ποιότητα των κτιρίων, ο τεχνικός εξοπλισμός, ο αριθμός των εκπαιδευτικών και οι δημόσιες δαπάνες. Σχετικά με τους μαθητές τα στοιχεία αφορούσαν τη σχολική επίδοση, την κοινωνική και οικονομική προέλευση, το μορφωτικό επίπεδο των γονέων, τη μορφωτική συμπεριφορά, τις προσδοκίες των μαθητών και τη διάθεσή τους για το σχολικό τους μέλλον.

Φάνηκε ότι οι κοινωνικοί και οικονομικοί παράγοντες έχουν στενή συνάφεια με την επίδοση. Στην επίδοση των μαθητών επιδρούν οι διαφορές περισσότερο σε παιδιά μειονοτήτων, η ποιότητα των εκπαιδευτικών, η μόρφωση της οικογένειας και οι σχολικές προσδοκίες της πλειοψηφίας των συμμαθητών.

Αυτά οδήγησαν στη θέση ότι στην εκπαίδευση η ισότητα δεν επέρχεται μόνο με θεσμικές αλλαγές· αμφισβητήθηκε το όρος «ισότητα ευκαιριών» και προτιμήθηκε εκείνος της «εξίσωσης ευκαιριών».

«Ανισότητα» του Τζεκνς (Η.Π.Α.)

Ο Τζεκνς θεωρεί ότι οι δοκιμασίες νοημοσύνης ευνοούν τους μαθητές από τα μεσαία και ανώτερα στρώματα (λευκούς)· επίσης, οι γνωστικές ικανότητες επηρεάζουν τη σχολική καριέρα και η οικονομική κατάσταση της οικογένειας ορίζει τη διάρκεια σπουδών και αυτή την επαγγελματική επιτυχία. Η επαγγελματική επιτυχία οφείλεται κατά 50% στην οικογενειακή προέλευση, την επίδοση στις δοκιμασίες νοημοσύνης και τα διπλώματα.

Η διάρκεια σπουδών εξαρτάται από την κοινωνική προέλευση και επηρεάζει την οικονομική επιτυχία. Η εκπαίδευση επιδρά στην επαγγελματική επιτυχία λευκών ανδρών από αστικά κέντρα (είναι μεγαλύτερη η επίδραση σε αποφοίτους κολεγίου) και λιγότερο σε μαύρους, γυναίκες ή αγροτόπαιδες).

Η επίδοση διαφοροποιείται κατά την κοινωνική κατηγορία στην οποία ανήκει η οικογένεια και η πλειοψηφία των κακών μαθητών ανήκει στα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα. Όσο νωρίτερα γίνεται η επιλογή του σχολικού μέλλοντος (επιλογή τεχνικού λυκείου) τόσο εντονότερα ο κοινωνικός παράγοντας καθορίζει την επιλογή αυτή.

Μόνο η κοινωνική σύνθεση του δημοτικού δείχνει τα πληθυσμιακά ποσοστά των τάξεων, καθώς είναι πιστή εικόνα του πληθυσμού. Στο λύκειο ωστόσο τα ποσοστά είναι διαφορετικά καθώς μόνο το 12% από τις κατώτερες τάξεις συνεχίζουν και το 97,5% από τις μεσαίες.

Το σύστημα επιλογής επιλέγει τους μαθητές με βάση την κοινωνική τους προέλευση. Οι παράγοντες που επιδρούν (στις Η.Π.Α.) για την εισαγωγή σε ΑΕΙ είναι η γεωγραφική προέλευση, το εισόδημα της οικογένειας, το επαγγελματικό και μορφωτικό επίπεδο του πατέρα και το φύλο με τη φυλή του μαθητή. Οι μαθητές εγκαταλείπουν το σχολείο λόγω κακής επίδοσης, ταχύτητας απόκτησης γνώσεων και των προσδοκιών και της οικονομικής οικογενειακής κατάστασης. Οι γονείς μεταδίδουν στα παιδιά μια μορφωτική κληρονομιά που είναι τόσο σημαντική, όσο οι ίδιοι έχουν υψηλό μορφωτικό επίπεδο και κατέχουν υψηλή κοινωνική θέση[1].

Σχολεία σε σοσιαλιστικές χώρες

Στις σοσιαλιστικές χώρες καταπολεμήθηκε ο αναλφαβητισμός άμεσα και τονίστηκε η αξία της εκπαίδευσης. Αυξήθηκαν οι φοιτητές και δόθηκε προτεραιότητα σε τεχνικές κατευθύνσεις και εμφανίστηκε μία έντονη τάση για τεχνική ειδίκευση της πλειοψηφίας. Η είσοδος σε ΑΕΙ έγινε όχι μόνο με αξιολόγηση, αλλά και με κοινωνικά κριτήρια (ταξική προέλευση). Καλλιεργήθηκε η θετική αξιολόγηση εργατών και η πολιτική καχυποψία σε διανοούμενους, καθώς θεωρούνταν πολιτικά ασταθείς και ατομικιστικές.

Με τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο λόγω της αύξησης της ζήτησης σε ΑΕΙ δίνεται έμφαση στη σχολική επίδοση, τη σχολική αριστεία και σε εισαγωγικές εξετάσεις που συνεχώς δυσκολεύουν. Αυτό οδήγησε στη μείωση των εργατικής και αγροτικής καταγωγής φοιτητών και την ανάλογη αύξηση γόνων διανοουμένων. Η σχολική αριστεία εμφανίζεται πια σε παιδιά διανοουμένων και ανώτερων στελεχών και οι κακοί μαθητές είναι παιδιά χειρωνακτών και χειρότερα τα τέκνα ανειδίκευτων και αγροτών.

Ανισότητα και ευθύνη του σχολείου

Η ανισότητα των επιδόσεων αίρεται με την κατάλληλη εκπαίδευση, με την κατάλληλη διαπαιδαγώγηση. Βασικό πρόβλημα είναι η γνωστική ικανότητα (μορφωτικό μειονέκτημα), αλλά και η αδιαφορία για τη σχολική εργασία. Όχι η ανικανότητα, αλλά η απουσία κινήτρων για την επιτυχία. Έτσι, πρέπει να μεταδοθούν άμεσα κίνητρα επιτυχίας, προθέσεις άμιλλας και φιλοδοξίες κοινωνικής επιτυχίας[2].

Η ανισότητα οφείλεται στη γονική μόρφωση, την οικονομική της θέση-κατάσταση, τη θέση των γονέων για το σχολικό μέλλον των παιδιών τους (κίνητρα-προσδοκίες), την ενσωμάτωση και την προσαρμογή του παιδιού στους κανόνες της σχολικής ζωής και τις απαιτήσεις του σχολείου· επιπλέον, οφείλεται στα όνειρα και τις φιλοδοξίες των μαθητών και τις επιθυμίες τους· αυτές όμως είναι ανάλογες της τάξης τους. Κατά τον Πιερ Μπουρντιέ είναι ασυνείδητη αναγνώριση και μετάφραση σε ατομική επιλογή της ποσοστιαίας πιθανότητας που εξαρτάται από την ταξική θέση· οι επιθυμίες είναι κοινωνικές και όχι ανεξάρτητες από τη σχολική επίδοση.

Η κοινωνική προέλευση δεν επηρεάζει μόνο την επίδοση αποφασιστικά (χειρότεροι μαθητές σε χαμηλά στρώματα) αλλά και όταν έχουν ίδια επίδοση έχουν λιγότερες πιθανότητες για μακροχρόνιες σπουδές· το σχολείο κάνει ταξική επιλογή και σε παιδιά με την ίδια επίδοση (κίνητρα και επιθυμίες). Διαπιστώνεται ότι δεν χρησιμοποιούν το σχολείο σαν μέσο κοινωνικής κινητικότητας. Στη Γαλλία η αύξηση μαθητών οδήγησε στην αύξηση εκπαιδευτικών (1950-1960)· ωστόσο, λίγοι προέρχονταν από τα λαϊκά στρώματα, αλλά από μεσοαστικά και πολλές ήταν γυναίκες.

Η κοινωνική ανισότητα ανεβαίνει όσο προχωράμε στις σχολικές βαθμίδες. Η επίδοση των μαθητών χειροτερεύει (σε κατώτερες τάξεις) στη διάρκεια των σπουδών. Το σχολείο έτσι οξύνει αντί να αμβλύνει της αρχική ανισότητα· άρα η επιλογή του δεν είναι κοινωνικά ουδέτερη και αντικειμενική.

Η σχολική αποτυχία δεν οφείλεται στις άνισες ατομικές ικανότητες, αλλά στους κανόνες και τις επιλογές του σχολείου που προετοιμάζει τον κοινωνικό καταμερισμό της εργασίας.

Επίσης, φταίει η κοινωνικά καθορισμένη γνώμη των εκπαιδευτικών για τις προοπτικές των μαθητών· δεν κρίνουν μόνο από τις ικανότητές τους, αλλά έχουν διαφορετική συμπεριφορά και προσδοκίες και γνώμη ανάλογα με την τάξη των μαθητών. Η γνώμη των διδασκόντων επηρεάζεται από την κοινωνική προέλευση των μαθητών. Όσο οι εκπαιδευτικοί διαιρούν τη σχολική κοινότητα σε άτομα που έχουν διανοητικά χαρίσματα και αγνοούν την κοινωνική επιρροή (επίδραση στην επίδοση και την ανισότητα) τη νομιμοποιούν στα μάτια τους και τους άλλους και τη διαιωνίζουν. Νομιμοποιούν την ανισότητα στα μάτια των μη προνομιούχων και τους εγκλωβίζουν στη λογική της (τάχα) ουδέτερης αξιολόγησης και εσωτερικεύουν ή εξατομικεύουν την αποτυχία.

Πηγή: Ο Δείμος του Πολίτη

Λογοκρισία ΚΑΙ στο διαδίκτυο;

Μια απίστευτη ιστορία στον ελεύθερο χώρο του διαδικτύου. Ο μπλόγκερ Alkimos Archive κατηγορεί ότι "κάποιοι" διέγραφαν τις ενοχλητικές αναρτήσεις του και ότι στο τέλος διέγραψαν και το ιστολόγιό του!!! Το τελευταίο το επιβεβαιώνω, καθώς τις τελευταίες εβδομάδες προσπαθούσα να το επισκεφτώ κι ήταν αδύνατο. Προσωπικά, δεν έχω ξανακούσει κάτι παρόμοιο και απορώ με τη διείσδυση του ελέγχου στους τελευταίους χώρους ελεύθερης διακίνησης ιδεών, τα ιστολόγια. Άραγε τι μας περιμένει στο μέλλον; Διαβάστε σχετικά εδώ.

Καλοκαίρι εκπαιδευτικών στη Λήμνο...

Όταν στην παραπάνω παραλία αφού κολυμπήσεις μπορείς να "κατασκευάσεις" και να καταβροχθίσεις τα παρακάτω, τότε είσαι στον Παράδεισο!
Μα καλά, κοκορέτσι και πίτα στη γάστρα στην παραλία;;; Οι ξένοι συν-λουόμενοι θα' χουν να διηγούνται ιστορίες στη χώρα τους το χειμώνα...
Η αστακομακαρονάδα είναι από προηγούμενη "κραιπάλη" αλλά της πρέπει μια θέση εδώ!

Επιτέλους... φτωχοί!

Του ΓΙΑΝΝΗ ΞΑΝΘΟΥΛΗ

...Να ξαναγίνουμε φτωχοί. Οπως ήμασταν πάντα. Οπως οι ήρωες των παλιών αναγνωστικών που οι γιαγιάδες έμοιαζαν με γιαγιάδες κι όχι με συνταξιούχες πόρνες. Οπου οι μπαμπάδες επέστρεφαν το μεσημέρι για να καθήσει ΟΛΗ η ελληνική οικογένεια στο τραπέζι και να φάει το σεμνό φαγητό -όσπρια πεντανόστιμα και ζαρζαβατικά με μαύρο ψωμί μοσχοβολιστό- ενώ η γάτα και ο σκύλος περίμεναν στωικά να 'ρθει η σειρά τους... Να ξαναγίνουμε φτωχοί όπως ήμασταν πριν σαράντα και πενήντα χρόνια. Τότε που ονειρευόμασταν εν μέσω γκρι, μπλε και μπεζ χρωμάτων, τότε που καμιά Ελληνίδα δεν φιλοδοξούσε να γίνει ψευδοξανθιά, τότε που η λάσπη κολλούσε συμπαθητικά στα παπούτσια μας και οι αυθεντικοί ζήτουλες βρίσκονταν έξω απ' τις εκκλησιές περιμένοντας το τέλος της λειτουργίας και του μνημόσυνου. Να ξαναγίνουμε φτωχοί πλην τίμιοι, χωρίς κινδύνους να ξεστρατίσουν οι αρχιμανδρίτες προς την ψηφιακή
παιδοφιλία. Να βρούμε ξανά τις σωστές μας κλίμακες χωρίς αγωνία παρκαρίσματος και παχυσαρκίας. Να ξαναβρούμε τη γεύση του «μπατιρόσπορου»,των ελαχιστοποιημένων αναγκών, να ανακαλύψουμε εκ νέου τον ποδαρόδρομο και το συγκινητικό μοντέλο της «γυναίκας της Πίνδου». Μόνο με τέτοιες ηρωικές διαδρομές ενδεχομένως να ακυρώσουμε το κόμπλεξ μας έναντι του Μπραντ Πιτ και της Ναόμι Κάμπελ.

Να ξαναβρούμε -γιατί όχι- και τους παλιούς καλούς εχθρούς (κυρίως από τα βόρεια) που σήμερα τους έχουμε σκλάβους στα παβιγιόν μας. Να ξετρελαθούμε από την επικοινωνιακή μας υστερία με τα σιχαμένα κινητά τηλέφωνα που κατάργησαν κάθε έννοια ιδιωτικής ζωής. Να σκάψουμε στις αυλές -όσοι έχουν αυλές- και να κάνουμε παραδοσιακούς ασβεστόλακκους για να ασπρίζουμε τα δέντρα έτσι για καλαισθησία και υγεία. Να βρούμε πάλι τη σημασία του χώματος καταργώντας το καυσαέριο του επάρατου τρέχοντος πολιτισμού.

Να εφεύρουμε τις παλιές νοσοκόμες που σέρνονταν από σπίτι σε σπίτι ρίχνοντας ενέσεις πενικιλίνης στα οπίσθια ολόκληρου του Εθνους. Να προσδιορίσουμε ξανά την ντροπή και τον «σεβασμό» προσέχοντας το βλακώδες λεξιλόγιο των τέκνων μας. Επιτέλους, όποιο τέρας βρίζει ή χρησιμοποιεί την πάνδημη και πολυμορφική λέξη «ΜΑΛΑΚΑΣ» πάνω από εκατό φορές την ημέρα να το μπουκώνουμε με «κόκκινο πιπέρι εξόχως καυτερό», όπως τον καιρό της εξαίρετης φτώχειας μας.

Να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τα κουλά μας χέρια σε δουλειές που σήμερα δίνουμε του κόσμου τα λεφτά, όπως μεταποίηση ρούχων, αλλαγές γιακάδων στα πουκάμισα, καρικώματα στις κάλτσες, υδραυλικές και σχετικές εργασίες. Να απαγορευτεί διά ροπάλου το γκαζόν που για μας τους πρώην φτωχούς δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Στη θέση του να φυτευτούν λαχανικά ή και οπωροφόρα για να μην καλοσυνηθίζουμε την κάστα των μανάβηδων. Κάποτε ο μαϊντανός, τα κρεμμύδια και τα σκόρδα ήταν τα βασικά καλλωπιστικά των κήπων μας. Να επανακτήσουμε το κύρος μας, χρησιμοποιώντας βοϊδόπουτσες, βέργες κι ό,τι τέλος πάντων απαιτούσε ο βασικός σωφρονιστικός κώδικας τα χρόνια της περήφανης ανέχειας..

Σταματήστε τις ψυχολογίες και τις παραφιλολογίες για τα «τραύματα» των παιδιών.

Μόνο λύσεις γήινες και πρακτικές -χωρίς ενστάσεις από τον Ρομπέν της ευαισθησίας, τον ΣΥΡΙΖΑ- θα αποκαταστήσουν την τρέλα και το χάος που υπαινίσσονται οι στατιστικές.

Να θυμηθούν οι Νεοέλληνες πως προέρχονται απ' τον Μεγαλέξανδρο, από τον Μιλτιάδη, τον Αριστείδη και προφανώς απ' τον... Αλκιβιάδη, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούν να βάλουν σε ενέργεια τον «δίκαιο θυμό» αν συμπέσουν με ληστές τραπεζών, περιπτέρων, σούπερ μάρκετ και κοσμηματοπωλείων. Κανένας δισταγμός. Τα παλιά χρόνια για ψύλλου πήδημα σε μπαγλάρωναν. Θυμήσου και κόψ' τους τα χέρια ή και τα αχαμνά. Επιτέλους ας σταματήσουμε την ευρωπαϊκή μας ψυχοπάθεια. ΠΟΤΕ κανένας Ελληνας δεν έγινε σωστός Ευρωπαίος. Ούτε καν ο Αβραμόπουλος ούτε καν ο Σημίτης και άλλοι τέτοιοι που μου διαφεύγουν. Απ' τον καιρό που σταματήσαμε να θυμώνουμε σωστά, την πατήσαμε. Σταματήστε το «ντόπινγκ» με το τσουλαριό των λαϊκών ασματομουλάρων. ΠΟΣΟΥΣ ΠΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΕΣ ΧΩΡΑ Η ΕΛΛΑΣ, κύριοι καναλάρχες της πλάκας; Δεν είναι καιρός να ξεβρωμίσει ο τόπος απ' τους εκφραστές του τραγουδιστικού Κάμα Σούτρα; ΠΟΙΟΣ θα μαζέψει τις ελιές στα περιβόλια όταν ο κάθε πικραμένος ονειρεύεται να γίνει αφίσα στη Συγγρού; ΠΟΙΟΣ θα καθαρίσει τη Συγγρού απ' το αίσχος της καψουρικής ταπετσαρίας, κύριοι δήμαρχοι; Οι τραβεστί; Οι καημένες οι τραβεστί έχουν άλλες υποχρεώσεις...

Μη φοβάστε τη φτώχεια. Η πατρίδα μας είναι ευλογημένη έστω κι αν δεν παράγει λαμαρίνες αυτοκινήτων ή καλής ποιότητας νάρκες και όπλα για τους τριτοκοσμικούς..

Θυμηθείτε την ευλογία του ελαιόλαδου, της κορινθιακής σταφίδας, του χαλβά Φαρσάλων, των εσπεριδοειδών, της σαρδέλας και των λατρεμένων ραδικιών. Λάδι, χόρτα, ελίτσες, λίγο τυρί και ψωμί ζεστό, να φρεσκάρουμε στο μνημονικό μας το παλιό αναγνωστικό του Δημοτικού. Το ξέρω πως είναι ζόρι να κόψουμε το σούσι απότομα, όμως ήρθε ο καιρός να αναβιώσουμε την όπερα της πεντάρας, της δεκάρας και των άλλων χρηστικών μας αξεσουάρ. Μια δοκιμή νομίζω πως θα μας πείσει... ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ και ο θεός των μικρών πραγμάτων μαζί μας.

Σχολιασμός του άρθρου "Ψηφίζουμε μονάρχη, όχι κόμμα"

Το κείμενο "Ψηφίζουμε μονάρχη, όχι κόμμα " πυροβολεί το αίσχος του Δι-Κομματισμού που τυραννάει την Ελλάδα... τουλάχιστον με τον τρόπο που βλέπουμε εδώ και αρκετές δεκαετίες να εφαρμόζεται. Ακόμα και οι βουλευτές, οι ύψιστοι εκπρόσωποι του λαού στη νομοθετική εξουσία είναι απλά πιόνια στα γρανάζια της πρωθυπουργικής (μαζί με την ομαδούλα των "παλαιών" στελεχών) εξουσίας. Παρακολουθούμε μετά τις Ευρωεκλογές να κατακλύζουν τους δρόμους οι ακόλουθοι του ενός ή του άλλου και να ανεμίζουν τα σημαιάκια τους... και από την αμέσως επόμενη μέρα κι έπειτα να καταριούνται τον "αρχηγό" τους για τη μαύρη τους τη μοίρα! Σαν να θυμήθηκαν τον αγά και τον βούρδουλα. Τι φαιδρότητα... Από την άλλη, με το λευκό οδηγούνται αλλού τα πράγματα (σε χειρότερο δρόμο) ενώ αναρωτιόμαστε τι μπορούν να κάνουν τα μικρά κόμματα. Είναι αρκετά ανοργάνωτα & αδύναμα για να πάρουν τα ηνία της εξουσίας και να βάλουν μια τάξη στις πολλές & ταυτόχρονα εξελισσόμενες πτυχές της πολιτικής κατάστασης της χώρας μας πέρα από τον κεντρικό άξονα της ενασχολησής τους πχ. Οικολόγοι-Πράσινοι => Περιβάλλον, ΠΑΜΜΕ => Μακεδονικό..

Κι όμως, τη λύση στο πολιτικό μας αδιέξοδο μπορεί να την προσφέρει μια ψήφος σε κάποιο κόμμα πέραν των 2 δεινοσαύρων. Κι αν όχι άμεσα, έστω και έμμεσα. Μάλιστα, αυτή η λύση βρίσκεται ακριβώς σε εκείνο το σημείο, όπου πλέον δεν θα υπάρχει αρκετός χώρος ή/και χρόνος για άσκοπες συμφεροντολογικές πρακτικές από μη κοινωφελή άτομα, διότι οι έδρες που θα προκύπτουν θα θεωρούνται λιγοστές για να υπερισχύσει το ρουσφέτι! Άμεση λύση δίνεται στην περίπτωση που μια ανανεωτική πολιτική συνιστώσα κατάφερνε να συγκεντρώσει ικανό αριθμό ψήφων για να εκλέξει περισσότερους αντιπροσώπους. Όμως, ακόμα κι αν δεν βγει το ανερχόμενο κόμμα στην Ευρώ/Βουλή ο στόχος και πάλι θα έχει επιτευχθεί! Κι αυτό διότι, μια στατιστική με μεγαλύτερα νούμερα στα μικρότερα κόμματα θα ενεργοποιούσε εμμέσως τα αυτόματα αντανακλαστικά των μεγάλων κόμματων βγάζοντας τα, καθώς κι εμάς που μας διοικούν, από το τέλμα στο οποίο ξεπέσαμε τελευταίως. Θα ανάγκαζε το δίπολο να βάλει στην άκρη το βόλεμα (τουλάχιστον για την ώρα) προκειμένου να ξαναποκτήσει την απόλυτη εξουσία που εθίστηκε να κρατάει στα χέρια του.

Με μια τέτοια μέθοδο, μια ψήφο εκτός δι-κομματισμού, θα αρχίσουν να βγαίνουν χρήσιμα νομοθετήματα και επιτέλους θα ξεκινήσει η εφαρμογή μερικών από τα χιλιάδες που έχουμε στα συρτάρια μας. Εκεί ακριβώς θα πάρει μπρος η πολυπόθητη αξιοκρατία και θα καταστεί αναγκαίο "κακό" πρώτα για τους πολιτικούς μας, εξαιτίας έλλειψης "πολιτικών πόρων" (βλ. θέσεις σε Βουλή, Επιτροπές κτλ.) κι έπειτα για εμάς, κατρακυλώντας στην καθημερινότητα μας, ως άμεση συνέπεια.

Εύχομαι στις επόμενες εκλογές να μην πέσουν από το 80% στο 70% αλλά ακόμα πιο κάτω και από 60%. Εκεί ακριβώς θα ξεκινήσει να συμβαίνει η πραγματική αλλαγή και η πάλη για μια καλύτερη Ελλάδα. Μια τέτοια στατιστική σίγουρα θα μπορούσε να θυμίσει στους πολιτικούς μας ηγέτες το έργο που μπορούν και οφείλουν να προσφέρουν στην Ελληνική Κοινωνία των Πολιτών: σε εμάς!

Ακολουθεί το άρθρο του Χρηστου Γιανναρα "Ψηφίζουμε μονάρχη, όχι κόμμα"


Ψηφίζουμε μονάρχη, όχι κόμμα


Tου Χρηστου Γιανναρα


Το πολίτευμα της Ελλάδας είναι πρωθυπουργοκεντρικό, που σημαίνει: μοναρχία όχι συνταγματική, αλλά απόλυτη. Το Σύνταγμα το αλλάζει ο πρωθυπουργός κατά την ανεξέλεγκτη βούλησή του, αρκεί να διαθέτει 180 έδρες στη Βουλή – το είδαμε στην πράξη το 1985. Αν δεν μπορεί να επέμβει και στο Σύνταγμα, αξιοποιεί το συνταγματικά κατοχυρωμένο απεριόριστο της πρωθυπουργικής μοναρχίας.

Δεν δεσμεύεται από κανέναν όρο εσωκομματικού δημοκρατικού ελέγχου. Χρησιμοποιεί την κοινοβουλευτική πλειοψηφία για να επιβάλει όποια σύνθεση της κυβέρνησης θέλει – έστω και με κραυγαλέα ανίκανους ή προκλητικά φαύλους υπουργούς. Σπάνια (και για λόγους εντυπώσεων) επιτρέπει στους βουλευτές του να ψηφίσουν «κατά συνείδησιν» – τους νόμους που τον εξυπηρετούν τους ψηφίζουν οι βουλευτές έστω και «παρά συνείδησιν», σαν ανέγνωμα πιόνια. Ελέγχει τη συγκρότηση των ψηφοδελτίων του κόμματός του, γεγονός που τον καθιστά αδιαμφισβήτητο σατράπη με αυλή κολάκων και λακέδων. Μαγειρεύει και επιβάλλει εκλογικούς νόμους προσαρμοσμένους σε επικαιρικές διευκολύνσεις της επανεκλογής του, αποφασίζει, με ιδιοτελή και μόνο κριτήρια, πότε θα διενεργηθούν εκλογές. Διορίζει τις ηγεσίες της Δικαιοσύνης, των Ενόπλων Δυνάμεων, της Αστυνομίας, όλων των Δημόσιων Οργανισμών, τους προέδρους και τους διευθύνοντες συμβούλους όλων των κρατικών εταιρειών. Ορίζει όλες τις υποψηφιότητες νομαρχών και δημάρχων του κόμματός του σε ολόκληρη τη χώρα και, βέβαια, τους ευρωβουλευτές του. Επιλέγει και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον επιβάλλει με την κοπαδιασμένη κοινοβουλευτική του πλειοψηφία ή τον παζαρεύει, υπό την απειλή εκλογών, εξευτελίζοντας τον θεσμό.

Με αυτά τα δεδομένα ο λαός δεν ψηφίζει κόμμα στις εκλογές, ψηφίζει απόλυτο μονάρχη. Σήμερα αυτή η επιλογή δεσμεύεται και από συγκεκριμένες δυναστείες: Οι υποψήφιοι έχουν διαδοχή εξ αίματος από οίκους και πατριές διαλαμψάντων μοναρχών στην προσχηματική και κατ’ επίφασιν «δημοκρατία» μας. Καμιά πολιτική προσωπικότητα, οποιωνδήποτε προσόντων, δεν μπορεί να αντιταχθεί στους κληρονομικώ δικαιώματι ηγέτες των δύο κομματικών σατραπειών που διεκδικούν την πρωθυπουργική μοναρχία.

Η χώρα σήμερα έχει παγιδευτεί σε πολιτικό αδιέξοδο, γιατί οι πολίτες οφείλουν να επιλέξουν απόλυτο μονάρχη ανάμεσα σε δύο άκρως προβληματικούς δελφίνους. Η δέσμευση στη διλημματική επιλογή καθορίζει τους δείκτες υπανάπτυξης της ελλαδικής κοινωνίας: Σύμφωνα με τις προεκλογικές δημοσκοπήσεις το 62% των ψηφοφόρων είναι έτοιμο να δώσει την ψήφο του και πάλι στις δύο κομματικές σατραπείες, στους άκρως προβληματικούς, αλλά κληρονομικώ δικαιώματι ηγέτες τους. Και από αυτή την πλειοψηφία των ψηφοφόρων το μέγιστο ποσοστό (60%) αιτιολογεί την πρόθεση της ψήφου του επικαλούμενο μόνο τον εθισμό – δηλώνει, δίχως αιδώ ή λύπην, ότι ψηφίζει πάντοτε σταθερά μία από τις δύο εκδοχές απόλυτης μοναρχίας χωρίς κριτική επανεκτίμηση της προτίμησής του («Κ» 23.5.2009).

Εφιαλτική υπανάπτυξη, ανατριχιαστική απερισκεψία ή ασυνείδητη και ενστικτώδης, όμως «σοφή» ενόρμηση αυτοσυντήρησης; Η λευκή ψήφος δεν υπονομεύει, ευνοεί τον διπολισμό και τρίτη κομματική επιλογή για τον νοήμονα ψηφοφόρο δεν υπάρχει. Τα μικρά κόμματα στην Ελλάδα δεν έχουν πολιτική σοβαρότητα, είναι μετερίζια ουτοπικών φιλοδοξιών ή αρρωστημένης δημοσιολαγνείας πολιτευτών, φυγάδων από τα δυναστικά ποιμνιοστάσια. Δεν υπάρχει μικρό κόμμα που να κυοφορεί ρεαλιστικές προϋποθέσεις ανατροπής του θεσμικά κατεστημένου διπολισμού, των φεουδαρχών που εκ περιτροπής καταληστεύουν και ρημάζουν τη χώρα.

Τα κόμματα καπηλείας της Αριστεράς γραδάρουν τον βυθό της πολιτικής και παιδευτικής μας υπανάπτυξης. Το ένα, το τάχα και «εκσυγχρονιστικό» έχει μεταλλάξει τα κοινωνιοκεντρικά οράματα της Αριστεράς σε συντεχνιακό καμουφλάζ αδίστακτου καριερισμού, ωμού ατομοκεντρισμού συμφερόντων – υιοθετεί τη βία και τον γκανγκστερικό εκβιασμό σαν όπλα δήθεν «κοινωνικής πάλης», ενώ πρακτορεύει απροκάλυπτα στην ελληνική κοινωνία τον νεοταξικό εθνομηδενισμό. Το άλλο, το «συντηρητικό» κόμμα, έχει επιλέξει τη φυγή στο παράλογο, στο εξωπραγματικό: ζει στο αστρικό νεφέλωμα νοσταλγίας του Σταλινισμού, συνθηματολογεί στοχεύοντας σε παραισθησιογόνα τεχνητής αναβίωσης του σοβιετικού «παραδείσου». Πρέπει να έχει κανείς σοβαρό πρόβλημα απώλειας της επαφής με την πραγματικότητα για να ψηφίσει ένα από τα κόμματα καπηλείας της Αριστεράς στην Ελλάδα σήμερα.

Υποδηλώνει λοιπόν ενστικτώδη, αλλά «σοφή» ενόρμηση αυτοσυντήρησης το 62% των πολιτών που εμμένουν στον διπολισμό; Είπαμε ότι πρόκειται σαφέστατα για επιλογή μονάρχη, όχι επιλογή κόμματος ή πολιτικής ή κοινωνικού στόχου. Και το δίλημμα εντοπίζεται σε δύο δελφίνους με πολλά κοινά γνωρίσματα και κάποιες δευτερεύουσες διαφορές:

Και οι δύο δεν χρειάστηκε να παλαίψουν ποτέ για τίποτα στη ζωή τους: Δεν κρίθηκαν στον επαγγελματικό - κοινωνικό στίβο προτού φιλοδοξήσουν να διαχειριστούν τα κοινά. Κάθε μέρα που ξημερώνει ξυπνούν ξέροντας ότι τους έτυχε ο πρώτος λαχνός του λαχείου. Η δυναμική της ανέλιξής τους βασίζεται στο οικογενειακό τους όνομα και μόνο.

Επομένως είναι και εξαιρετικά δύσκολο να έχουν φίλους, σχεδόν αδύνατο να ακούσουν ειλικρινή, ρεαλιστική κριτική. Εζησαν και ζουν στη γυάλα του οικογενειακού τους ονόματος, δεν έχουν ζυμωθεί με την κοινωνία. Γι’ αυτό και δεν ξέρουν να εντοπίζουν ανθρώπινη ποιότητα. Βασίζονται σε συγκυριακά «φιλαράκια», σε ρηχόμυαλους συγγενείς.

Στην πολιτική τους διαδρομή έχουν κοινό το στίγμα της αποτυχίας: Ο ένας χρημάτισε υπουργός παροιμιώδους ανεπάρκειας, ο άλλος πρωθυπουργός ανεπανάληπτης ατολμίας και ραστώνης. Ως κομματικοί αρχηγοί δεν έχουν δώσει το παραμικρό δείγμα δημιουργικής φαντασίας, σθένους για να τολμήσουν τομές, να πρωτοτυπήσουν, να διακινδυνεύσουν γόνιμες ανατροπές.

Είναι και οι δύο εξίσου ενδοτικοί στο ψεύδος: Ο ένας αυτοχαρακτηρίζεται «σοσιαλιστής» (ύψιστε Θεέ!), ο άλλος, ο μνημειώδους ατολμίας, καυχάται συνεχώς για «μεταρρυθμίσεις»! Δεν επεξεργάστηκαν ούτε αποτόλμησαν ποτέ λύσεις των καίριων προβλημάτων της ελληνικής κοινωνίας, επαγγέλλονται συνεχώς «διαλόγους», συμβιβάζονται με ασήμαντες «βελτιώσεις», αναμηρυκάζουν καυχήσεις για το τίποτα. Η δημοκοπική τους ρητορική είναι αναξιοπρεπής ψευδολογία καλοχτενισμένη από μαστόρους της εξαπάτησης.

Διαφέρουν στα δευτερεύοντα: Ο ένας δεν διαθέτει παιδικά βιώματα πατρίδας στη χώρα που φιλοδοξεί να κυβερνήσει και τα ελληνικά δεν είναι μητρική του γλώσσα – η εκφραστική αδεξιότητα τον εκθέτει. Μιμείται ύφος και χειρονομίες του πατέρα του, τον αδικεί και το παρουσιαστικό του: φιγούρα επαρχιακού γυμνασιάρχη περασμένων εποχών. Ο άλλος έχει σίγουρο ρητορικό ταλέντο, αλλά δείχνει να μην έχει αισθήματα, να μην τον αγγίζει τίποτα, να είναι όλα ένα παιχνίδι εντυπώσεων. Σαν να ασχολείται με την πολιτική όπως με το σκάκι, το μπριτζ ή το τάβλι. Από βαρεμάρα.

Αν είναι αυτές οι συντεταγμένες του διπολισμού, η ελληνική κοινωνία τον συντηρεί όχι από ενστικτώδη «σοφία» αυτοπροστασίας. Μόνο από απαιδευσία και υπανάπτυξη.

Ανάλυση από μιαν "άλλη" οπτική...

Ένα από τα αγαπημένα μας ιστολόγια είναι το "Θεαμαπάτες & Δικτυώματα", το οποίο σας συνιστούμε ανεπιφύλακτα για τη μη "δημοσιοκαφρική σας ενημέρωση". Ακολουθεί μια πολιτική ανάλυση ίσως λίγο διαφορετική από τις άλλες...

"Λένε πως η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα. Ίσως…

Βλέποντας, προχθές το βράδυ, τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών δεν μπορούσε κάποιος παρά να παρατηρήσει την -ποσοστιαία- πτώση των δύο μεγαλύτερων κομμάτων της Αριστεράς [ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ] και την αντίστοιχη μεγάλη άνοδο του ΛΑΟΣ.

Φυσικά, ο καλύτερος τρόπος για να πεις ψέμματα είναι να χρησιμοποιήσεις αριθμούς, και μάλιστα ποσοστά, σε μια εκλογή που χαρακτηρίστηκε από την μεγάλη αποχή. Με την αποχή δεν θα ασχοληθούμε. Χρειάζεται μια άλλη συζήτηση. Όμως αυτή η αποχή δεν έπληξε μόνον τα δύο μεγάλα κόμματα αλλά, αναλογικά, και τα μικρότερα – πλην ΛΑΟΣ. [Η ΝΔ έχασε το 45% περίπου των ψήφων της σε σχέση με τις Β - 2007, και το ΠΑΣΟΚ το 32%].

Ας ρίξουμε μια ματιά στους απόλυτους αριθμούς ψήφων των τριών μικρότερων κοινοβουλευτικών κομμάτων στις τελευταίες τρεις εκλογικές αναμετρήσεις.

...........Ευρωεκλογές 2009 ...Βουλευτικές 2007 ....Ευρωεκλογές 2004

ΚΚΕ ............428,233 ...................583,750 .........................580,396

ΣΥΡΙΖΑ ....240,881 ...................361,101 ..........................254,447

ΛΑΟΣ ........366,586 ...................271,809 ..........................252,429

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι το ΚΚΕ έχασε στις προχθεσινές εκλογές περί τις 150.000 ψήφους – τόσο σε σχέση με τις βουλευτικές του 2007, όσο και σε σχέση με τις ευρωεκλογές του 2004- κάτι που μεταφράζεται, και στις δύο περιπτώσεις, ως απώλεια της τάξης του 25% του συνολικού αριθμού ψήφων.

Πώς γίνεται και το ΚΚΕ είναι ευχαριστημένο από αυτές τις απώλειες του 25% των ψήφων του, σε σχέση με τις δύο προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις, είναι ένα από τα μυστήρια της πολιτικής…

Ο ΣΥΡΙΖΑ απώλεσε 120.000 ψήφους [σε σχέση με τις Β - 2007, ποσοστό 33%] και 15,000 ψήφους [σε σχέση με τις Ε - 2004, ποσοστό 6% περίπου].

Οι λόγοι για τους οποίους ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ως αποτυχία τα προχθεσινά αποτελέσματα [ουσιαστικά διατήρηση τις ψήφους των Ε - 2004], θα πρέπει να αναζητηθούν στις αυξημένες προσδοκίες των δύο τελευταίων χρόνων, και ειδικά στα τεράστια, για τα δεδομένα του, ποσοστά στις δημοσκοπήσεις της περιόδου μετά τις Β – 2007.

Ο ΛΑΟΣ, από την άλλη πλευρά, αύξησε τις ψήφους τους κατά 45% σε σχέση με τις Ε – 2004 και κατά 35% σε σχέση με τις Β -2007.

Εντυπωσιακή, σε κάθε περίπτωση, άνοδος, τα αίτια της οποίας δεν θα πρέπει να αναζητηθούν μόνον στην εκλογική καθίζηση του άλλου… ενοίκου της “πολυκατοικίας”, της ΝΔ.

Τρεις είναι οι βασικοί πυλώνες του πολιτικού λόγου του ΛΑΟΣ:

1. Τα εθνικά θέματα [όχι και τόσο βασικός, αλλά αυτό είναι άλλο ζήτημα...].
2. Η καταγγελία της διαφθοράς σε όλους τους τόνους.
3. Το μεταναστευτικό.

Και κάπου εδώ φτάνουμε στην ιστορία ως φάρσα, για την οποία μιλήσαμε στην αρχή.

Οι δύο τελευταίοι πυλώνες του πολιτικού λόγου του ΛΑΟΣ, αποτέλεσαν και αποτελούν τους βασικούς πολιτικούς άξονες ενός άλλου πολιτικού σχηματισμού: του Εθνικού Μετώπου του Ζαν-Μαρί Λεπέν στη Γαλλία.

Είναι γνωστό ότι στη Γαλλία, από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 και μετά, το Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλία και το Εθνικό Μέτωπο ακολούθησαν αντίστροφες πορείες. Όσο μειωνόταν η εκλογική δύναμη του ΚΚΓ τόσο αυξανόταν η εκλογική δύναμη του ΕΜ… Όχι, όμως, στο σύνολο της χώρας. Ακολουθεί πινακάκι με τα εκλογικά ποσοστά των δύο κομμάτων στις βουλευτικές εκλογές [πρώτος γύρος] από το 1981 μέχρι σήμερα:



........1981......1986........1988.........1993........1997......2002.......2007

ΚΚΓ..16,17 .....9,78 .......11,32 ........9,30 ........9,92 ........4,82 .........4,29

ΕΜ ....0,2 .......9,7 ...........9,7 .........13,8 .........14,95 .......11,3 ........4,29

Το είπαμε, οι αριθμοί είναι ο καλύτερος τρόπος για να πει κανείς ψέματα… Το εντυπωσιακό στην περίπτωση της Γαλλίας δεν είναι, σε καμία περίπτωση, οι παραπάνω αριθμοί. Το εντυπωσιακό είναι ότι σε πάρα πολλές περιπτώσεις η δύναμη του ΕΜ αυξανόταν εκεί που μειωνόταν η εκλογική δύναμη του ΚΚΓ. Σε περιοχές, όπως τα περίφημα προάστια των γαλλικών μεγαπόλεων, όπου παραδοσιακά το ΚΚΓ είχε μεγάλη επιρροή, από τα μέσα της δεκαετίας του 1980, η εκλογική δύναμη του ΚΚΓ μειωνόταν σταθερά όσο σταθερά αυξανόταν η επιρροή του ΕΜ!

[Υπάρχουν πάμπολλες αναφορές στο διαδίκτυο γι' αυτό το φαινόμενο, να μην σας κουράσω...]

Φυσικά, αυτό το φαινόμενο δεν ήταν και τόσο νέο στην ιστορία. Αλλά και πάλι δεν θέλω να σας κουράσω… [Παρεμπιπτόντως την καλύτερη ανάλυση για το φαινόμενο της εμφάνισης ολοκληρωτικών καθεστώτων, είτε του ενός είτε του άλλου άκρου, την περίοδο του Μεσοπολέμου, την διάβασα εσχάτως στο βιβλίο του Καρλ Πολάνυι, Ο Μεγάλος Μετασχηματισμός. Αλλά ούτε και αυτό είναι του παρόντος.]

Ας επανέλθουμε όμως στο θέμα μας.

Μπορούμε άραγε από τα αποτελέσματα των φετινών ευρωεκλογών να συναγάγουμε κάποια συμπεράσματα σχετικά με την “παράλληλη” πορεία των κομμάτων της Αριστεράς και του ΛΑΟΣ στη χώρα μας, παρόμοια με εκείνα της γαλλικής περίπτωσης;

Ας δούμε, πρώτα, μερικά ακόμη εκλογικά στοιχεία.

Στην Β΄ Αθηνών, τη μεγαλύτερη εκλογική περιφέρεια της χώρας, ψηφίζει περίπου το 1/3 των εκλογέων. Πέρα από αυτό το στοιχείο, ενδιαφέρον παρουσιάζει και η ταξική διαστρωμάτωση αυτής της τεράστιας περιοχής, αφού εκεί συνυπάρχουν περιοχές που είναι είτε οι πιο πλούσιες είτε οι πιο φτωχές του Λεκανοπεδίου.

Έχουμε, λοιπόν, τα εξής αποτελέσματα για τους 47 δήμους που συναποτελούν τη Β’ Αθηνών.

Τα ποσοστά του ΚΚΕ μειώθηκαν και στους 47 δήμους.

Τα ποσοστά του ΛΑΟΣ αυξήθηκαν και στους 47 δήμους.

Τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ αυξήθηκαν σε 33 δήμους και μειώθηκαν σε 14.

[Χρησιμοποιώ τον πίνακα που δημοσίευσε χτες η Ελευθεροτυπία, που παρότι δεν περιέχει το 100% των εκλογικών αποτελεσμάτων, είναι πιο χρηστικός από τον ιστότοπο του Υπουργείου Εσωτερικών. Και κάποιες διαφορές σε επίπεδο δεύτερου δεκαδικού ψηφίου, δεν έχουν και τόση σημασία.]

Οι δήμοι στους οποίους παρατηρήθηκε μείωση των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ είναι οι εξής: Βριλλησίων, Γλυφάδας, Εκάλης, Καματερού, Κηφισιάς, Λυκοβρύσεως, Μελισσίων, Μεταμορφώσεως, Νέου Ψυχικού, Παπάγου, Πεντέλης, Ταύρου, Φιλοθέης, Ψυχικού.

Αν εξαιρέσουμε το Καματερό [μείωση 0,17%] και τον Ταύρο [μείωση 0,20%], όλες οι υπόλοιπες περιοχές μόνον ως λαϊκές δεν μπορούν να χαρακτηριστούν…

Μπορούμε, συνεπώς, να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι, όπως είχε προβλέψει ο Γ. Καραμπελιάς, μετά τις Ε – 2007 [ή μετά τα Δεκεμβριανά;], η ετερόκλητη συμμαχία Εξαρχείων – Κολωνακίου, την οποία προωθούσε με κάθε τρόπο ο ΣΥΡΙΖΑ, πνέει τα λοίσθια…

Από την άλλη, ενδιαφέρον παρουσιάζει και ο κατάλογος με τους 15 δήμους της Β΄Αθηνών στους οποίους ο ΛΑΟΣ απέσπασε ποσοστό άνω του 9% [δηλαδή, δύο μονάδες και πάνω, από το εθνικό ποσοστό του]: Γλυφάδας, Δάφνης, Εκάλης, Καισαριανής, Καλλιθέας, Καματερού, Κηφισιάς, Μοσχάτου, Νέου Ψυχικού, Παλαιού Φαλήρου, Παπάγου, Πεντέλης, Ταύρου, Φιλοθέης και Ψυχικού.

Παρατηρούμε, το εξής “περίεργο”: οι 10 από τους 14 δήμους, στους οποίους μειώθηκε το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ, ανήκουν επίσης στη λίστα με τους δήμους στους οποίους ο ΛΑΟΣ συγκεντρώνει πάνω από 9%. [Οι κοινοί στους δύο καταλόγους δήμοι εμφανίζονται με έντονα γράμματα]

Ενδιαφέρον, επίσης, παρουσιάζει και το γεγονός ότι οι -μοναδικές- δύο “λαϊκές γειτονιές” που ανήκουν στον πρώτο κατάλογο ανήκουν και στον δεύτερο. Όπως και η ύπαρξη στον δεύτερο κατάλογο δήμων όπως εκείνοι της Δάφνης, της Καισαριανής, της Καλλιθέας και του Μοσχάτου, που, μάλλον, είναι “μεσαίες” παρά “λαϊκές” γειτονιές.

Και ακόμη πιο ενδιαφέρον θα ήταν να μελετήσει κάποιος τα αντίστοιχα στοιχεία για τις γειτονιές της Αθήνας [Α΄Αθηνών], που βρίσκονται δυτικά του άξονα Πατησίων-Πειραιώς…

Ανακεφαλαιώνοντας:

* Δεν νομίζω ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια ελληνική επανάληψη [Αριστερά - ΛΑΟΣ] του “γαλλικού φαινομένου” [ΚΚΓ - ΕΜ] όσον αφορά την επιρροή στις λαϊκές γειτονιές. Θεωρώ ότι τα εντυπωσιακά ποσοστά [και οι ψήφοι] του ΛΑΟΣ έχουν αγγίξει “ταβάνι”. Αν και αυτό μένει να αποδειχθεί στις προσεχείς εκλογικές αναμετρήσεις…
* Η περιβόητη συμμαχία Εξαρχείων – Κολωνακίου, που “κλονίστηκε” τον περασμένο Δεκέμβρη, αποτελεί ήδη ένα περιφερόμενο πολιτικό πτώμα. Το μόνιμο ψάρεμα του ΣΥΡΙΖΑ σε θολά νερά [πρακτική που ακολουθεί ο σχηματισμός ήδη από τη δεκαετία του 1970 (δες ΚΚΕεσ.)] μάλλον έφτασε στα όριά του. Το πώς θα αντιμετωπίσει ο ΣΥΡΙΖΑ την κρίση μέσα στην οποία ήδη βυθίζεται αύτανδρος δεν το γνωρίζω…
* Όσο κι αν φανεί παρακινδυνευμένο, και το ΚΚΕ θα βρεθεί αργά ή γρήγορα ενώπιο ενωπίω με τα αδιέξοδα της πολιτικής του. Ο “πουρισμός”, ο απομονωτισμός του και η πρόσφατη “νεκρανάσταση” του σταλινισμού μόνον σε καλό δεν πρόκειται να του βγούνε. Όσο κι αν οι “σύντροφοι” του Περισσού χρυσώνουν το χάπι της προχθεσινής ήττας τους… Χάπι που, ωστόσο, οι ίδιοι, και μόνοι τους, θα πιουν. Η κοινωνία είναι ήδη αλλού… Και δεν αναφέρομαι στις παραλίες…

Την καλημέρα μου σε όλες και όλους σας!"

Ευρωεκλογές '09: Επιβραβεύτηκε η συνέπεια, τιμωρήθηκε ο καιροσκοπισμός

Μετά το πέρας της εκλογικής διαδικασίας είναι νομίζω ευκαιρία για κριτική των αποτελεσμάτων μέσα από τη δική μας οπτική γωνιά: Τα δύο κόμματα εξουσίας τιμωρήθηκαν από το λαό παίρνοντας από τα χαμηλότερα ποσοστά της ιστορίας τους. Βέβαια, ενώ οι ψηφοφόροι της Ν.Δ. μάλλον επέλεξαν την παραλία αντί για τη ψήφο, το ΠΑΣΟΚ πέτυχε σαφώς υψηλότερη συσπείρωση.
Νομίζω όμως, ότι το μεγάλο ενδιαφέρον της εκλογικής διαδικασίας επικεντρώνεται στα αποτελέσματα των μικρών κομμάτων. Μεγάλοι νικητές είναι το ΚΚΕ και ο ΛΑΟΣ. Το ΚΚΕ (8,35%) επιβραβεύτηκε για τις διαχρονικά σταθερές και ξεκάθαρες απόψεις του και για τους "κατά πρόσωπο" λαϊκούς αγώνες του ΠΑΜΕ. Ειδικά στο νομό μας πέτυχε τo τρίτο υψηλότερο ποσοστό πανελληνίως με 15,04%. Από κοντά κι ο ΛΑΟΣ (7,15%) που μάλλον αγγίζει κάποιες ευαίσθητες χορδές των Ελλήνων με τις δράσεις του για τα εθνικά θέματα, ενώ πιθανά "χρησιμοποιήθηκε" από αρκετούς ψηφοφόρους της Ν.Δ. ως έκφραση διαμαρτυρίας.
Ο μεγάλος χαμένος είναι ο ΣΥΡΙΖΑ που από τα 15άρια των πρώτων ημερών Τσίπρα έπεσε στο 4,7%! Οι λόγοι πολλοί και διάφοροι. Κύριες αιτίες οι σύνδεσή του από πολλούς με διάφορες αναταραχές στην Ελληνική κοινωνία και ο "φετιχισμός" κάποιων συνιστωσών του με οργανώσεις, δράσεις και κινήσεις που ενόχλησαν το μέσο Έλληνα, κυρίως τους πατριώτες αριστερούς. Οι Οικολόγοι του Τρεμόπουλου είναι επίσης κερδισμένοι (3,49%), καθώς από "το πουθενά" κατέλαβαν μία έδρα. Όμως εάν αναλογιστεί κανείς τα υψηλότατα ποσοστά των πρώτων αξιόπιστων(?!) δημοσκοπήσεων το τελικό αποτέλεσμα ήταν κατά πολύ χαμηλότερο. Πιστεύω ότι εάν υπήρχε χρόνος για να μάθει η μεγάλη μάζα του κόσμου τις "περίεργες" θέσεις του αρχηγού τους στα εθνικά θέματα τα ποσοστά θα ήταν ακόμη χαμηλότερα. Ειδικά στη Θεσσαλονίκη, που δραστηριοποιείται ο Τρεμόπουλος και είναι ευρύτερα γνωστός, είναι χαρακτηριστικό ότι το ΠΑΜΜΕ των Παπαθεμελή-Ζουράρι τους ξεπέρασε σε ποσοστά.
Πάντως η παραλία πήρε με άνεση αυτοδυναμία!!!

Υ.Γ. Διαβάζοντας τον Συκοφάντη-Μπαστούνι ανακάλυψα μια μεγάλη αλήθεια που μου είχε διαφύγει: Μεγάλος νικητής των εκλογών είναι το ΚΚΕ (μ-λ) γιατί είναι οι μόνοι που κάλεσαν επίσημα τον λαό σε αποχή από τις ευρωεκλογές και μάζεψαν ποσοστό σχεδόν 50%!!!